و شش بيت مىشود . در بالاى صفحهء اول نوشته‌اند : كتاب قصايد و غزليّات . سپس با اين قصيده « سبحان قادرى كه صفاتش ز كبريا » آغاز مىشود : در زير صفحهء اول نوشته‌اند : من تصانيفه طيّب اللّه مرقده . و در زير صفحهء دوم : لصاحبه السعادة و السّلامة و طول العمر ناحت حمامه . و بيست و يك قصيده « 1 » كه بحسب قوافى مرتب نيست پشت سر هم قرار دارد . پس از آن غزليّات مىآيد و سه قصيدهء ديگر در ضمن غزليّات آمده است و ترجيعات در صفحات 20 و 21 نوشته شده است . غزليّات با عبارات زير از يكديگر متمايز گشته است : و له قدّس اللّه روحه العزيز . و له ايضا رحمة اللّه عليه . و له ايضا قدّس اللّه روحه . و ايضا رحمة اللّه عليه . و له ايضا سرّ اللّه فى الارض . و له ايضا نوّر اللّه قبره . و له نوّر اللّه قبره . و له ايضا له نوّر اللّه قبره . و ايضا له قدّس اللّه روحه العزيز . و نظاير اين عبارات . و امّا دلايل آنكه كاتب دقيق و محتاط نبوده است ، اوّل آنكه تعدادى از غزلها را تكرار كرده است و غزل‌هايى را كه براى بار دوّم نوشته است از حيث تعداد ابيات و بعضى كلمات متفاوت است ، از آن جمله است : غزل : « بار دگر پير ما مفلس و قلّاش شد » را يك‌بار در صفحهء 70 و بار ديگر در صفحهء 85 با اين اختلافات آورده است :

--> ( 1 ) - مجموع ابيات 21 قصيده كه پشت سر هم قرار دارد 1183 بيت است و سه قصيدهء ديگر به ترتيب « اى روى دركشيده ببازار آمده » در صفحهء 21 بيست و نه بيت و « مورچهء خط تو كرد چو مورى مرا » در ص 23 بيست و سه بيت و « اى هم‌نفسان تا اجل آمد بسر من » در ص 115 سى و دو بيت است .